„ …Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo… 

…On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.” – J 2, 13 – 12

 „ …Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?” – Łk 2, 41 – 51a

 Boże, Twoje słowa odebrałam jako … słowa mówiące o rodzinie, o wychowaniu naszych dzieci. Przez chrzest zostaliśmy powołani do życia w świętości, ale nikt przecież nie rodzi się świętym. Świętym się staje, powoli, czasami nawet przez całe życie. A dziś jesteśmy rodzicami, i to od nas zależy wychowanie naszych dzieci w świętości. Jestem matką, mam dwóch synów, którzy wchodzą w trudny dla siebie okres, okres buntu, złych wzorców do naśladowania, ciekawego życia jakie niesie nasz wiek. Ale nie jestem tu sama… jestem umocniona Bogiem, i wiem, że dam radę. Musiałam najpierw sama się zmienić, ja ciągle się zmieniam, bo nie ma ludzi doskonałych, powoli staje się świętością, ale to trwa. Chcąc przekazać dzieciom z siebie jakieś wzorce, sama muszę nad sobą pracować. Nie jest to łatwe, być sobą i być odpowiedzialnym jeszcze za drugiego człowieka, tym bardziej że to są jeszcze dzieci. One bardzo szybko chłonną, i nie rozgraniczają co jest dobre a co złe. To ja muszę ich tego nauczyć. Wskazać im tą właściwą drogę. Nikt tego za mnie nie zrobi. Muszę być dla nich autorytetem, kimś kto w przyszłości stanie się kamieniem węgielnym pod ich życie, dom, rodzinę. Czytaj dalej →

„Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony. Zapytali Go: Nauczycielu, kiedy to nastąpi?” – Łk 21,5-11

„…nie zostanie kamień na kamieniu…”  - ileż tu moich planów legło w gruzach? Ileż moich decyzji nie dociągniętych do końca? A ileż słów rzuconych na wiatr, obietnic bez pokrycia…?  I po co to?  Dlaczego skupiam się na tym co doczesne? Dlaczego tak uparcie  i kurczowo trzymam się  tego życia? A przecież nadejdzie ten jeden dzień, a może i tylko chwila, kiedy to, co wszystko misternie budowałam runie. To nie ma sensu bytu… powinnam się raczej skupić na tym co przetrwa… na mej duszy…  Starać się żyć tak aby budować coś trwalszego, coś co przetrwa próbę  zburzenia przez wichry, przez ogień i wodę, coś co… będzie wieczne. Ale jak? Jak żyć?  Co czynić?  Czytaj dalej →